Mag ik even rusten.
Dit gedicht schreef ik voor mijn broertje. Anders zijn dan de “norm” kan vermoeiend zijn.
Het kan ook een hele (levens)weg zijn om jezelf te kunnen en mogen zijn. Die strijd is misschien wel nooit uitgestreden.
Dit gedicht is ook voor alle andere mooie mensen en strijders, die weten dat we, ongeacht seksuele voorkeur, huidskleur, gender of religie, allemaal dezelfde mensen zijn.